مدیریت منابع انسانی

بینش و نگاه جوامع (کل یا کسب و کار) به نیروی انسانی به عنوان ابزار یا سرمایه، ماهیت آن جامعه را شکل می دهد. یقینا نگاه ابزاری اگر چه از منظر بسیاری از نظریه پردازان، سیاستمداران و سرمایه داران، سود آور و منفعت گرا است، اما با تحلیلی عمیق به سادگی شاهد عارضه هایی خواهیم بود که همچون موریانه کاخ عظیم ، سرمایه داران ، سیاستمداران و سرمایه داران را، به مرور زمان تخریب و آن جامعه را آکنده از عارضه های متعدد انسانی و متعاقبا زیستی می نماید.
جامعه ای پویا، سودآو، شاداب و موفق، جامعه ای است که همه افراد در تمامی سطوح دارای دانش و فرهنگ لازم خوب زیستن و هم زیستی باشند. تنها با نگاه سرمایه ای نسبت به نیروی انسانی در تمامی ابعاد این مهم میسر می گردد. لذا مدیریت منابع انسانی، با ایدئولوژی تقویت و افزایش دانش، فرهنگ، آگاهی و تخصص نیروی انسانی، بعنوان سرمایه های جوامع، بهره وری، پویایی، نشاط و موفقیت را برای ما به ارمغان می آورد. این دانش عظیم، با تخصصهای متعدد و لازم جهت حصول اهداف عالیه سازمان، متضمن رشد و پیشرفت و همچنین مصون ماندن سازمانها از رکود و زیان می باشند.مدیریت منابع انسانی نقشی است که در هر سازمانی که بیش از یک نفر عضو داشته باشد معنا دارد. به عبارتی، حتی در یک سوپرمارکت بسیار کوچک هم همچنان بخش عمده‌ای از وظایف مدیر منابع انسانی، قابل پیگیری و اجراست. استفاده از دانش های تخصصی و کاربردی مدیریت منابع انسانی در هر مجموعه کسب و کار اعم از کوچک ، متوسط و بزرگ، در گام نخست ایجاد ایدئولوژی نیروی انسانی بعنوان سرمایه و متعاقبا موجبات بهره وری اقتصادی و معنوی می گردد.
توسعه نیروی انسانی، آموزش کارکنان، سیستمهای پرداخت مبتنی بر عملکرد، سیستم جذب نیروی انسانی (به جای استخدام)، تعالی سازمانی، سیستمهای ارزیابی عملکرد و انگیزشی و سایر سیستمها و دانشهای علمی کاربردی مدیریت منابع انسانی، پس از استقرار، نمود و اثربخشی مطلوب خود را نمایان و صاحبان کسب و کار را ترغیب به استفاده موثر از این علم ضروری می نماید.